ZEA heeft een nieuw album uit: 'In lichem fol beloften'. Een prachtige LP / CD incl boek dat geweldige reviews heeft gekregen in oa de Volskrant en OOR en nu rondtourt met vier muzikanten (Arnold de Boer, Xavier Charles, Harald Austbø en ik). Drumband Halleluja Makkum speelt een aantal shows mee, wat echt een belevenis is!

Het is een plaat vol verhalen en gedichten (alles wordt vertaald en uitgelegd in het boek, inclusief beeldmateriaal) waar de dood lustig rondwaard (de Dea) en rouw niet wordt geschuwd (Pine & Tiid I & II). Als drummer speel ik mee, als maker heb ik voor het nummer 'Ik tel dyn bonken op' de stopmotion-video gemaakt.


Deze video zit voor mij vol betekenis. Dit is voor mij een manier om (mijn) rouw vorm te geven en tegelijkertijd het leven te vieren (muziek maken en beelden creëren is levenselixer voor mij!). Als beeldmaker maak ik hele bewuste keuzes in de materialen die ik gebruik en het nummer wat ik uitkies om visueel vorm aan te geven. Het is een manier van werken wat ik in de loop der jaren eigen heb gemaakt en waar ik heel veel kracht uit haal. Ik ben ervan overtuigd dat dit 'doorsijpelt' naar de kijker. Je kunt 'de lading' voelen, al kun je je vinger er misschien niet precies op leggen.

Het creëren, bedenken en uiteindelijk echt maken van deze stopmotion begon eigenlijk al een aantal jaar geleden, op 't huske van een goede vriend van mij, waar de muur waar je tegenaan kijkt, vol hangt met tekeningen. Zijn zoontje had een intrigerend 'botmens' getekend dat prijkte aan die muur. Toen ik het voor het eerst zag vroeg ik meteen of ik deze tekening ooit een keer voor een stopmotion zou mogen gebruiken. Dat mocht. Dan is het wachten op de aanleiding... Arnold vroeg mij voor het maken van een clip voor ZEA. Ik zei ja en wist: dit nummer, met het botmensje van Mink! Ik heb de tekening in klei nagemaakt, zodat het textuur kreeg, diepte en botjes om mee te werken.

Botten horen thuis in zand. Dit zand heb ik van het Makkums strand opgegraven. Het is witter dan het zand wat ik ken, hier bij Noordwijk. Ander zand. Zand van Arnolds thuis, van zijn Moedergrond. Arnold is zijn moeder verloren, een aantal jaren geleden. Zijn moeder komt ook terug in de handdoek die aan de lijn hangt. Die laatste, die met die gekleurde strepen. Deze handdoek is nog uit de winkel van zijn ouders (die nu niet meer bestaat maar in vroegere tijden heel Makkum en omstreken van huishoudtextiel en gordijnen voorzag).
Zo is het hemd wat halverwege de stopmotion aan de lijn hangt van mijn overleden lief geweest. Het is er, het vervaagt, verdwijnt, verwaaid. Echo's van het beeld blijven lang na, zoals het leven van iemand die je verliest nog lang herinnert. Soms warrig, soms helder, soms pijnlijk, soms vol liefde.
De eerste lap is een luierdoek, gekregen nog van mijn schoonmoeder, die er ook niet meer is. Zo verteld al het textiel die ik heb gebruikt, verhalen. Draagt herinneringen in de scheuren, het versletene, de gaatjes en de vlekjes.

Tijdens het maken (ik heb drie dagen beelden en scènes geschoten op 'mijn artist-in residence'-plek met de meest geweldige host die er bestaat) ontstaat er ook vanalles. Ik heb een idee (ok, veel ideeën) vooraf, maak een scenario om te kunnen beginnen. En dan het laten gaan. Juist in die 'ruimte' gebeuren de wonderen!
De vochtsporen op de achtergrond lijken op een 'ijzig woud'. De 'traan' van het water (0.48) , het waaien van de wind (0.08), het 'bothoofd' wat achterblijft als de schaduw van het water (1.08), ik heb het niet bedacht, het is er ineens. Ik hoef het alleen maar te zien en te vast te leggen.

Voor mij is dat een teken 'dat het goed is'. Dat het klopt wat ik doe. En dat elke keuze die ik maak de verbinding legt met precies dát naar waar ik op zoek ben. De verbinding tussen leven en dood. De verbinding tussen liefde en rouw. De verbinding tussen kunst en ki.

Dankjewel Mink, Arnold, Jurgen & ZE4 en in nagedachtenis: Arnold's moeder, Corno & Corno's moeder. Zonder jullie was dit er niet van gekomen. En dankjewel Nina Nastasia, die het orgineel schreef van dit wonderschone en kwetsbare lied.